9-7-2025
Terwijl de zon al achter de berg verdwenen was, liepen Maarten en ik nog een rondje door het bos bij ons huisje in Oostenrijk. Plotseling zag ik iets in mijn ooghoek. Een prachtig vrouwtjes ree stond een aantal meters lager ons aan te staren. Ik maakte snel wat foto's en we stonden versteld over hoelang ze bewegingloos bleef staan. Totdat Maarten opeens zei dat er iets kleins bij haar stond. Toen ik het kleins ook zag, kwamen ze plotseling in beweging. Samen met haar kleintje sprong ze verder naar beneden. De kleine ree was duidelijk nog niet heel behendig in rennen, want na een paar meter hoorden we plotseling een doffe plof. De moeder bleef staan en keek naar achteren. En ja hoor, daar kwam het kalfje wat wankel boven een heuveltje uit. Hij was kennelijk gestruikeld. Gelukkig kon het kleintje gewoon weer door en verdwenen ze al snel uit het zicht. De foto's zijn uiteindelijk niet heel goed geworden doordat het flink donker was in de schaduw, maar wat een mooie herinnering zijn het aan het zien van dit kleine schepseltje.
